Piet Hein Eek

De kunstkritiek verdwijnt langzaam in de marge, ook in kwaliteitskranten. De media hebben er geen geld en aandacht meer voor over. Het komt vaak voor dat een expositie in slechts vierhonderd woorden besproken moet worden! Daarin kun je niet met theoretische achtergronden de kunst uitleggen of goede argumenten gebruiken voor je oordeel. Het gevolg is dus dat we oppervlakkige beschrijvingen te lezen krijgen of dat critici hun bekende, soms dogmatische stokpaardjes berijden. Er is geen plaats meer voor diepgang en visie, alleen voor algemeenheden. En dat is heel jammer, het vervlakt de complexiteit en de rijkdom van kunst.

Een goede kunstcriticus biedt zowel analyse als opinie. De belangrijkste taak daarbij is toch inzicht en achtergrond geven. En de criticus moet de lezer als het ware aan de hand meenemen in zijn denkstappen naar het oordeel. Het ideale verhaal is informatief en prikkelend voor zowel de leek als de kunstkenner. Daarbij zijn een goede stijl, spannend woordgebruik en toegankelijkheid natuurlijk essentieel. Het is hierom dat we van plan zijn om ieder jaar een Kunstcriticus uit te nodigen om alle tentoonstellingen in de galerie te bespreken; de aftrap wordt gemaakt door Philip Peters.

Philip Peters(1948),is kunsthistoricus te Den Haag. Hij was criticus voor onder meer NRC/Handelsblad, Het Vaderland, De Tijd en schreef artikelen in diverse internationale catalogi en tijdschriften. Van 1989-1997 was hij hoofdredacteur van Museumjournaal en van 1980-1996 artistiek leider van het Haags Centrum voor Aktuele Kunst (HCAK), waarvan hij ook medeoprichter was. Tegenwoordig is hij vooral werkzaam als auteur, docent bij de postacademische ateliers DNA van de Vrije Academie in Den Haag en als mental coach voor kunstenaars. Op het internet is hij te vinden op www.philippetersessays.blogspot.com